คุณเคยไหม?
เวลาที่เหมือนตัวเองกำลังยืนอยู่บนหน้าผา
เวลาที่ยืนอยู่เดียวดาย
เวลาที่ไม่มีแม้ใครซักคนที่จะคอยสนับสนุน ให้กำลังใจ
หนทางข้างหน้าเป็นหน้าผา..... ใช่
หน้าผาสูงชัน คงไม่มีคนสติดีที่ไหนที่คิดจะกระโดดลงไป
และ... ถ้าตกลงไปก็คงไม่มีทางรอด
ผมเหลือบไปมองวัตถุที่อยู่ในมือซ้าย
มันคือขนมหวาน ขนมหวานแบบธรรมดา ที่มีให้เลือกตัดได้ตามชอบใจในร้านบุฟเฟ่ต์ทั่วไป
ซึ่งไม่ได้มีความพิเศษอะไร....
ส่วนในมือขวา ผมได้ถือเหยือกอยู่ 2 เหยือก
ซึ้งก็คือเหยือกน้ำเชื่อม และน้ำลำไย
แน่นอน... มันสามารถเข้ากันกับขนมหวานถ้วยนี้ได้ดีทั้งคู่
คนที่หุงกินข้าวคนแรก เค้าคิดยังไงกันนะ? คนที่รู้ว่าปูกินได้ เค้ารู้ได้ยังไงกันนะ?
ผมว่า เรื่องธรรมดาๆหลายๆเรื่องที่เราคุ้นเคย ก็คงเกิดจากการเสี่ยง การเดิมพัน ด้วยอะไรซักอย่างของคนยุคก่อน
ก่อนที่จะมาเป็นเรื่องธรรมดาๆให้คนรุ่นหลังได้ทำกัน....
ผมครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง และตัดสินใจ
ผมทิ้งเหยือกน้ำเชื่อม และน้ำลำไยไว้เบื้องหลัง
ก่อนที่จะกระโดดลงจากหน้าผาไป
ผมหล่นลงมาตามแรงโน้มถ่วงอย่างรวดเร็ว
เหมือนกำลังพุ่งดิ่งลงไปสู่อะไรซักอย่าง
อะไรซักอย่างที่ไม่มีจุดสิ้นสุด ....
อาจจะดูเหมือนผมบ้า แต่ผมไม่ได้กระโดดลงมาโดยไร้จุดหมาย...
มันคือสิ่งนั้น สิ่งที่อยู่ระหว่างขอบผา และก้นผา
สิ่งที่ผู้ที่ไม่คิดจะกระโดดผา ไม่มีทางจะได้พบเจอ
ผมคว้าสิ่งนั้นกลางอากาศ บรรจงเทมันลงในถ้วยขนมหวาน
ใช้เวลาไม่นาน สิ่งนั้นก็แพร่ไปทั่วถ้วย
ใช่แล้ว ผมตักมันขึ้นมาชิมคำหนึ่ง ก่อนที่จะตกลงสู่ก้นผา...
ตุบ!
เสียงกล้ามเนื้อนิ่มๆ ที่หุ้มกระดูกหนาไม่กี่นิ้ว กระทบกับหินโสโครกอย่างจัง
แต่แล้ว ผมกลับไม่เป็นไร ไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วน
ผมลุกขึ้นมายืนบนหินโสโครกก้อนนั้นได้ ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
สิ่งนั้นทำได้ ใช่... ถึงแม้ไม่มีใครคิดจะทำ แต่ผมก็ทำได้
หลักฐานก็คือผมยังมีชีวิตอยู่ หลังจากที่ได้ทำมันลงไปแล้ว
ผมมองทอดยาวไปผืนทะเลอันกว้างใหญ่
โดยที่ในมือซ้ายยังถือถ้วยขนมหวาน และมือขวายังถือช้อน
ณ ที่นั้นเอง ผมก็ได้ตระหนักแล้วว่า...
ขนมหวานใส่โค้กอร่อยว่ะ!!
ลองดิ๊!
เรื่องของเรื่องคือไปกินซูกิชิบุฟเฟ่ต์มา แล้วอยากลองของแปลก(ไหนๆก็ฟรี) ผลออกมาหร่อยดี แค่นั้นแหละ :P
ปล.แนะนำให้ใส่พวกที่มีน้ำเชื่อมหรือความหวานในตัว เช่นวุ้นมะพร้าว หรือลูกชิด จะทำให้ไม่จืดเกินไปจ๊ะ กิ๊วๆ~
